'Op weg naar je ware zelf' van Jean Jenson en 'De herontdekking van het ware zelf' van Ingeborg Bosch.
Het eerste boek is van Jean Jenson, het tweede van Ingeborg Bosch. De 'Past Reality Integration Methode' leert je onderscheid te maken tussen het kind-bewustzijn en de realitiet als volwassene, het op een gestructureerde manier herbeleven (regressie) van je pijnlijke ervaringen uit je jeugd.
Een relatieverslaving is het gevolg van het niet goed kunnen zorgen voor jezelf, niet genoeg van jezelf houden omdat je dat (meestal) in je jeugd niet geleerd hebt. Door deze boeken en het herbeleven van mijn jeugdtrauma's begrijp ik een stuk beter waarom ik me zo gedraag.
'Op weg naar je ware zelf' 'De herontdekking van het ware z'
Ik ook! Ik het enorm veel van dat boek van Ingeborg Bosch geleerd. Dat begrip 'in je kindbewustzijn schieten' heb ik van haar geleerd.
Anna
PS. Riekje, ik heb even een foutje in de titel van het boek van Ingeborg Bosch verbeterd ('je ware zelf' naar 'het ware zelf') en toen paste meteen de hele titel er niet meer op, vandaar dat het er nu zo staat: 'van het ware z'. Daarom heb ik de volledige titels er even bij gezet bovenaan je bericht. Ik hoop dat je dat oké vindt.
Anna
PS. Riekje, ik heb even een foutje in de titel van het boek van Ingeborg Bosch verbeterd ('je ware zelf' naar 'het ware zelf') en toen paste meteen de hele titel er niet meer op, vandaar dat het er nu zo staat: 'van het ware z'. Daarom heb ik de volledige titels er even bij gezet bovenaan je bericht. Ik hoop dat je dat oké vindt.
Ik heb "De herontdekking van het ware zelf" met veel plezier gelezen. Ik vind het in die zin vernieuwend dat het niet meer gaat om het "troosten" van het kind in je zelf, wat al veel eerder werd gedaan, maar juist het integreren van je kind bewustzijn in je volwassenbewustzijn (krijg de neiging om over KB en VB en zo te gaan praten).
Het doorleven wat je voelde als kind lijkt me overigens geen pretje, maar wel een goede zaak. Ik voel me nu al zo vaak machteloos en die machteloosheid zal ik als kind ook vaak hebben gevoeld (heb ik ook nog wel herinneringen aan).
Het spreekt me zeer aan. dat wordt dus ooit eens naast het twaalfstappenprogramma nog het vijfstappenprogramma van dit boek volgen.
Maar in ieder geval, zeer aan te bevelen. Hoewel ik ook dingen niet begrijp. Ik krijg de indruk dat alles is terug te voeren op de kindertijd. Maar als iemand nu iets zegt of doet dat echt kwetsend is, dan lijkt het me niet meer dan logisch dat ik dat ook nu, ook in mijn volwassen bewustzijn zo voel. Toch?
En wanneer hield die kindertijd dan op? Wanneer ontstond er uit of naast een kind bewustzijn een volwassenbewustzijn??
Het doorleven wat je voelde als kind lijkt me overigens geen pretje, maar wel een goede zaak. Ik voel me nu al zo vaak machteloos en die machteloosheid zal ik als kind ook vaak hebben gevoeld (heb ik ook nog wel herinneringen aan).
Het spreekt me zeer aan. dat wordt dus ooit eens naast het twaalfstappenprogramma nog het vijfstappenprogramma van dit boek volgen.
Maar in ieder geval, zeer aan te bevelen. Hoewel ik ook dingen niet begrijp. Ik krijg de indruk dat alles is terug te voeren op de kindertijd. Maar als iemand nu iets zegt of doet dat echt kwetsend is, dan lijkt het me niet meer dan logisch dat ik dat ook nu, ook in mijn volwassen bewustzijn zo voel. Toch?
En wanneer hield die kindertijd dan op? Wanneer ontstond er uit of naast een kind bewustzijn een volwassenbewustzijn??
Wat bedoel je met "dat echt kwetsend IS"? Iets wat iemand echt doet of zegt met de bedoeling jou te kwetsen? Mensen doen dingen die jij als kwetsend ervaart meestal niet met de bedoeling jou te kwetsen, maar uit onbewustheid en omdat ze zich zelf gekwetst voelen en denken dat ze zich op die manier verdedigen of beschermen (wat niet zo is, maar dit is kindbewustzijn).Erik schreef:Maar in ieder geval, zeer aan te bevelen. Hoewel ik ook dingen niet begrijp. Ik krijg de indruk dat alles is terug te voeren op de kindertijd. Maar als iemand nu iets zegt of doet dat echt kwetsend is, dan lijkt het me niet meer dan logisch dat ik dat ook nu, ook in mijn volwassen bewustzijn zo voel. Toch?
Als iemand iets doet of zegt wat kwetsend bedoeld is, of wat mensen in het algemeen als kwetsend zouden ervaren, dan raakt het jou als volwassene, maar als het op een bepaalde manier resoneert met iets wat jij vroeger hebt meegemaakt en wat traumatisch was dan 'schiet' je in je kindbewustzijn en wordt de kinderpijn getriggerd (naar boven gehaald), waardoor de gevoelens en emoties veel heftiger zijn en je kijkt dan ook naar de situatie en reageert erop vanuit kindbewustzijn (dus niet op een volwassen manier). Als iemand iets doet om jou te kwetsen en het resoneert niet met kinderpijn dan zal het je veel minder raken en dan zul je ook zien vanuit je volwassen bewustzijn wat je er wel of niet mee wilt doen, en of het wel zin heeft om er iets mee te doen. Wat je voelt heeft dus niet zoveel te maken met wat de ander doet of wat zijn/haar intenties waren (of het 'echt kwetsend is', of bedoeld om te kwetsen), maar alles met hoe JIJ van binnen in elkaar zit en vooral door hoe je gevormd bent in je verleden (kinderpijn), en aan wat je voelt in een bepaalde situatie kun je ook zien of er iets in je verleden gebeurd is wat lijkt op de situatie in het heden en wat je daarbij gevoeld hebt als kind (of gevoeld ZOU hebben, als je psyche het af buigt naar je onderbewustzijn, het verdringt). Daar kun je dus veel van leren over jezelf, om jezelf te leren kennen.
Als je iets als kwetsend ervaart heb je er het meeste aan dat te zien als iets van JOU, JOUW gevoel, iets wat te maken heeft met wie JIJ bent, en niet als iets van die ANDER, zijn/haar schuld, een reden om die ander te verwijten. Als je het ziet als iets van JOU (of dat nou te maken heeft met iets wat die ander onbewust of expres doet), dan kun je die ander vertellen over dat gevoel van JOU, laten zien wat het met jou doet, en dan hoef je het niet over die ander te hebben, dus wat die ander in jouw ogen fout doet, verwijten enz. En door het te zien als iets van JOU, een gevoel dat hoort bij wie jij bent, kun je leren wie je zelf bent, wat niet kan als je die pijn steeds toeschrijft aan de schuld van de ander.
Jezelf leren kennen is een voorwaarde om te kunnen leren houden van jezelf en om voor jezelf te kunnen leren zorgen.
Het volwassen bewustzijn ontwikkeld zich naast het kindbewustzijn als het kind zelf opgroeit naar volwassene, doordat de hersenen en het bewustzijn groeien en het kind steeds meer leert en gaat bevatten van hoe het leven en de wereld en gevoelens in elkaar zitten en hoe je daar mee om moet/kunt gaan.Erik schreef:En wanneer hield die kindertijd dan op? Wanneer ontstond er uit of naast een kind bewustzijn een volwassenbewustzijn??
Het kindbewustzijn zijn delen van je persoonlijkheid waar je groei gestopt is door pijnlijke beschadigende ervaringen. Je psyche heeft de gevoelens bij deze situatie afgevoerd naar je onderbewustzijn en daar bewaard om in je volwassenheid alsnog te kunnen verwerken zodat je verder kunt groeien (op dat punt), en dergelijke situaties te kunnen gaan ervaren als volwassene en niet meer als het kind dat je toen was. Het is dus belangrijk traumatische ervaringen alsnog te beleven en te verwerken (er doorheen te gaan) om een volwassen en 'heel' persoon te kunnen worden. Anders zijn er altijd delen van je die niet volwassen zijn, waar je emotionele groei gestagneerd is.
Groetjes, Anna
Het boek 'De herontdekking van het ware zelf' van Ingeborg Bosch heb ik nu ook gelezen.
Nog ver voor ik 'ilussies' (of iets anders wat met PRI te maken heeft) las, ondervond ik een spontane regressie. Het was pijn die ik waarschijnlijk toen nog niet aankon en die verdrukt, onderdrukt, verborgen zat onder een dikke (afweer)laag angst.
De angst was gemakkelijker te verteren dan het idee dat m'n ma niet zo volstond als moeder en in psychose werd afgevoerd naar een psychiatrisch ziekenhuis.
Zij was zwaar manisch depressief.
Maar als volwassene regeerde die angst een heel groot deel van mijn leven. Met name op het gebied van intiem zijn met anderen. Ik vond mezelf heel openhartig, maar dat was ik niet. Ik was openhartig over wat me overkwam en over iets anders of iemand anders of anderen.
Dus babbelen deed ik meer dan genoeg.
Maar echt openhartig over mezelf zijn, daar was ik te bang voor (onbewust). En in eerste instantie wist ik niet eens (meer) WIE ik was, dus kon ik niet openhartig zijn overmezelf.
Sinds die regressie kan die angst mij niet tot nauwelijks meer regeren. Sinds die regressie heb ik (heel apart) ook meer en meer mensen aangetrokken die echt openhartig over zichzelf kunnen zijn en al die problemen die ik ooit bijna normaal vond, die zijn er gewoon niet meer. Wat een rust, wat een stilte in het hoofd, wat doodeng ook in het begin. Die angstige gespannenheid was me vertrouwd geworden, dus dat schijnt wel normaal te zijn.
Dus toen ik 'ilussies' las, begreep ik al waar het om ging.
Wat ik zo moeilijk vind, het moeilijkst vond, is het niets voelen bij een situatie wat eigenlijk niet zo passend was (of is) in het hier en nu en mezelf daar op 'te betrappen'. Toch wel één van de dingen die veel voorkomt bij relatieverslaving. Niets voelen, zou dan kunnen horen bij de afweer: 'ontkenning van behoeften' (OvB) Het gevoel niets (niemand) nodig te hebben bijvoorbeeld. (OvB).
Verder kan ik het allemaal goed bevatten en (op mijn eigen manier) goed toepassen, met succes.
Nadat ik het las, heb ik erg veel aan de rijtjes gehad. Maar ik gooi dan veel op één hoop. (Ontkenning van behoeften, valse macht (als hij nu maar... dan...) en valse hoop (als ik nu maar .... dan ...) gooi ik op één hoop als laag die nog een laag afweermechanismen ONDER zich heeft en ik maak van die afweerlagen daaronder (de primaire afweren,,, omdat ze alleen nog een soort hoop in stand houden en de kern daar vlak onder ligt): Schuld, schaamte, minderwaardigheidsgevoelens, angst.
Bij deze laatste laag van afweer begrijp ik dus, dat je dicht bij de kern zit. Maar deze laatste laag van afweer voelt niet fijn en velen schieten weer terug naar die afweerlaag erboven i.p.v. naar de kern (hetgeen wat ons vanuit onze jeugd nog steeds flink regeert en onze relatieverslaving flink kan 'voeden'). Of ze leven een leven lang in angst of schaamte/schuld/minderwaardigheid.
Naar de kern gaan en eindelijk de pijn voelen die we als kind niet aankonden maar als volwassenen wel, is nog het minst moeilijk vind ik. Minder moeilijk dan die angst, schaamte, schuld, minderwaardigheidsgevoelens te voelen en hebben. En achterafgezien ook veel minder moeilijk dan de consequenties van de VH, VM en OvB. Alhoewel die een prettig gevoel kunnen geven of tijdelijke opluchting. Wat ik moeilijk vind, is mezelf betrappen als ik in afweer zit, i.p.v. in VB (volwassen bewustzijn). Maar het blijft de moeite waard om dit te onderzoeken, en dat lukt steeds gemakkelijker door de veiligheid van de zelfhulpgroep en de mensen om me heen die zich niet met mij bemoeien maar me wel inspireren.
Kortom, ik vind het boeken die echt de moeite waard zijn om te lezen en te proberen toe te passen (op eigen wijze) zonder dit te gebruiken als valse hoop (als ik nu maar ....... dan ......).
NA de spontane regressie, de kern van die angst voor intimiteit (en te kiezen voor mensen (en ook een man) die emotioneel WEL beschikbaar waren) heb ik nog vele (minder heftige) spontane regressies gehad en het voelt als meer en meer de puntjes op de i zetten (niet alleen jezelf in beeld kennen maar ook begrijpen hoe het emotioneel zit bij mij) naar zelfkennis toe.
Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Zelfkennis is meer dan goud waard. Ik heb geen seconde spijt van de start in het proces naar herstel en emotionele gezondheid (of hoe je het ook noemen wilt).
Liefs,
Daantje
Nog ver voor ik 'ilussies' (of iets anders wat met PRI te maken heeft) las, ondervond ik een spontane regressie. Het was pijn die ik waarschijnlijk toen nog niet aankon en die verdrukt, onderdrukt, verborgen zat onder een dikke (afweer)laag angst.
De angst was gemakkelijker te verteren dan het idee dat m'n ma niet zo volstond als moeder en in psychose werd afgevoerd naar een psychiatrisch ziekenhuis.
Zij was zwaar manisch depressief.
Maar als volwassene regeerde die angst een heel groot deel van mijn leven. Met name op het gebied van intiem zijn met anderen. Ik vond mezelf heel openhartig, maar dat was ik niet. Ik was openhartig over wat me overkwam en over iets anders of iemand anders of anderen.
Dus babbelen deed ik meer dan genoeg.
Maar echt openhartig over mezelf zijn, daar was ik te bang voor (onbewust). En in eerste instantie wist ik niet eens (meer) WIE ik was, dus kon ik niet openhartig zijn overmezelf.
Sinds die regressie kan die angst mij niet tot nauwelijks meer regeren. Sinds die regressie heb ik (heel apart) ook meer en meer mensen aangetrokken die echt openhartig over zichzelf kunnen zijn en al die problemen die ik ooit bijna normaal vond, die zijn er gewoon niet meer. Wat een rust, wat een stilte in het hoofd, wat doodeng ook in het begin. Die angstige gespannenheid was me vertrouwd geworden, dus dat schijnt wel normaal te zijn.
Dus toen ik 'ilussies' las, begreep ik al waar het om ging.
Wat ik zo moeilijk vind, het moeilijkst vond, is het niets voelen bij een situatie wat eigenlijk niet zo passend was (of is) in het hier en nu en mezelf daar op 'te betrappen'. Toch wel één van de dingen die veel voorkomt bij relatieverslaving. Niets voelen, zou dan kunnen horen bij de afweer: 'ontkenning van behoeften' (OvB) Het gevoel niets (niemand) nodig te hebben bijvoorbeeld. (OvB).
Verder kan ik het allemaal goed bevatten en (op mijn eigen manier) goed toepassen, met succes.
Nadat ik het las, heb ik erg veel aan de rijtjes gehad. Maar ik gooi dan veel op één hoop. (Ontkenning van behoeften, valse macht (als hij nu maar... dan...) en valse hoop (als ik nu maar .... dan ...) gooi ik op één hoop als laag die nog een laag afweermechanismen ONDER zich heeft en ik maak van die afweerlagen daaronder (de primaire afweren,,, omdat ze alleen nog een soort hoop in stand houden en de kern daar vlak onder ligt): Schuld, schaamte, minderwaardigheidsgevoelens, angst.
Bij deze laatste laag van afweer begrijp ik dus, dat je dicht bij de kern zit. Maar deze laatste laag van afweer voelt niet fijn en velen schieten weer terug naar die afweerlaag erboven i.p.v. naar de kern (hetgeen wat ons vanuit onze jeugd nog steeds flink regeert en onze relatieverslaving flink kan 'voeden'). Of ze leven een leven lang in angst of schaamte/schuld/minderwaardigheid.
Naar de kern gaan en eindelijk de pijn voelen die we als kind niet aankonden maar als volwassenen wel, is nog het minst moeilijk vind ik. Minder moeilijk dan die angst, schaamte, schuld, minderwaardigheidsgevoelens te voelen en hebben. En achterafgezien ook veel minder moeilijk dan de consequenties van de VH, VM en OvB. Alhoewel die een prettig gevoel kunnen geven of tijdelijke opluchting. Wat ik moeilijk vind, is mezelf betrappen als ik in afweer zit, i.p.v. in VB (volwassen bewustzijn). Maar het blijft de moeite waard om dit te onderzoeken, en dat lukt steeds gemakkelijker door de veiligheid van de zelfhulpgroep en de mensen om me heen die zich niet met mij bemoeien maar me wel inspireren.
Kortom, ik vind het boeken die echt de moeite waard zijn om te lezen en te proberen toe te passen (op eigen wijze) zonder dit te gebruiken als valse hoop (als ik nu maar ....... dan ......).
NA de spontane regressie, de kern van die angst voor intimiteit (en te kiezen voor mensen (en ook een man) die emotioneel WEL beschikbaar waren) heb ik nog vele (minder heftige) spontane regressies gehad en het voelt als meer en meer de puntjes op de i zetten (niet alleen jezelf in beeld kennen maar ook begrijpen hoe het emotioneel zit bij mij) naar zelfkennis toe.
Ik kan het niet vaak genoeg zeggen. Zelfkennis is meer dan goud waard. Ik heb geen seconde spijt van de start in het proces naar herstel en emotionele gezondheid (of hoe je het ook noemen wilt).
Liefs,
Daantje
Ja graag gedaan AnnaAnna schreef:Bedankt Daantje, voor je heldere verhaal en het sharen. En leuk je weer even tegen te komen.
Groetjes, Anna
.Uiteraard heeft deze typegeit weer een samenvatting gemaakt, met uiteraard wat voor mij interessant is. Eigenlijk is het allemaal interessant. Maar wel op een manier: Gelijk wegleggen dat boek, niet meer aan denken. Anders ben ik wel 't type om in de 'als ik nu maar daar (bijv.) heel goed in word dan .......'
Of: Als hij (of zij) nu maar goed daar in wordt, dan......
Ik vind het echt interessante boeken.
Groetjes,
Daan
Ingeborg Bosch
Ik heb twee boeken van Ingeborg Bosch gelezen en vond met name Illusies erg herkenbaar. Ik heb de afweertest ook gedaan en merk dat primaire afweer mijn belangrijkste afweer is. Ik probeer nu de omkering zelf te doen en soms lukt het. Soms ook niet. Ik ben erover aan het denken om een PRI-therapeute te zoeken en dan liefst iemand die kennis heeft van Norwood-problematiek. Heeft iemand een aanbeveling voor een goede therapeute of ook juist teleurstellende ervaringen hiermee? Alle reacties zijn welkom.
Re: Ingeborg Bosch
Hallo Inke,Inke schreef:Ik heb twee boeken van Ingeborg Bosch gelezen en vond met name Illusies erg herkenbaar. Ik heb de afweertest ook gedaan en merk dat primaire afweer mijn belangrijkste afweer is. Ik probeer nu de omkering zelf te doen en soms lukt het. Soms ook niet. Ik ben erover aan het denken om een PRI-therapeute te zoeken en dan liefst iemand die kennis heeft van Norwood-problematiek. Heeft iemand een aanbeveling voor een goede therapeute of ook juist teleurstellende ervaringen hiermee? Alle reacties zijn welkom.
Ik lees je berichtje nu pas eigenlijk. Wel jammer. Ik vond ook Ilussies het meest herkenbaar. Voor mij was Valse Hoop het meest herkenbaar. Als ik nu maar ............ dan ............ (krijg ik alsnog wel waar ik als kind behoefte aan had, en dat kan nooit)...
En angst.. Daar heb ik nog een zeer recent voorbeeld van.
Bepaalde geluiden kan ik helemaal 'gek van worden'. Piepschuim, nagels over het bord, de trein (de hoge tonen met name).. Anderzijds kun je bassen keihard aanzetten.
En ik wist zeker dat het niets met m'n jeugd te maken had.
Want dan zou het b.v. iets met een ambulance te maken moeten hebben, en daar had ik niks van.
Totdat ik onlangs naar Baantjer keek met het geluid nogal hard. Sirene ging. Heel hard en plotseling. En ik deed hetzelfde als bij piepschuim enzo. Mijn oren heel vlug bedekken.
Nou is dat misschien ook wel beter voor je oren
Maar voor mij was het duidelijk dat het iets te maken heeft met een opname van mijn manisch depressieve ma, middernacht...
Die nacht, daar komt veel ships vandaan. Daar heb ik dus veel mee gedaan inmiddels. Op een manier zoals het voor mij heel goed werkt...
Sterkte ook ermee (gemakkelijk is het niet, het is hard werken) en succes uiteraard!!!
Daantje