Bij deze wil ik me even voorstellen. Ik heb het boek van Norwood x jaar geleden gelezen en het blijkbaar niet weten toe te passen in mijn leven. Ben nu 42 jaar en als ik terugkijk heb ik nog geen normale relatie gehad en lopen ook een aantal andere dingen in mijn leven niet zoals ik wil. Toen ik 17 was ging ik samenwonen met een jongen die niet goed voor mij was (geweld, drugs). Dat heb ik 7 jaar volgehouden. De relaties daarna waren ook niet gezond, deze duurden wel korter. Eén man was oké maar daar wist ik me geen raad mee. Blijkbaar had ik besloten niet meer te investeren maar hoe dan wel wist ik ook niet.
Mijn moeder had opvallend soortgelijke relaties.
Met mijn laatste partner (geen problematisch type) heb ik 2 kinderen, de relatie heeft het helaas niet overleefd. Hij wilde het blijven proberen maar ik was totaal geblokkeerd naar hem en was voornamelijk op de kinderen gericht. We leefden best leuk met elkaar als gezin maar van een normale relatie was geen sprake. We hebben therapie geprobeerd maar het heeft niet mogen baten. Wij zijn nu ruim 2 jaar uit elkaar na een 'relatie' van ruim 10 jaar. Voor de kinderen is dit natuurlijk het allerergste.
Na onze scheiding ben ik een aantal keer verliefd geweest (op niet beschikbare) mannen. Dat wist ik van tevoren maar alsnog was ik er steeds maanden totaal door van slag.
Nu heeft mijn ex-partner (vader van mijn kinderen) sinds een aantal maanden een vriendin. Gelukkig voor hem maar ik voel me vreselijk. Eenzaam, mislukt, enz. Ik functioneer met moeite.
Op dit moment moet ik niet aan een nieuwe relatie denken, maar het is wel de hoogste tijd om mijn probleem aan te pakken.
Ik zie nu maar 3 opties: ik word verliefd op een niet beschikbaar/ problematisch persoon, ik saboteer de relatie, of ik blijf alleen.
Hopelijk helpt deze groep om een 4e optie te gaan zien.... Niet alleen voor mijzelf maar ook omdat ik mijn kinderen een gezond voorbeeld wil geven, wat helaas tot nu toe niet is gelukt.