Vrouwen exclusief ?
-
Yang
Vrouwen exclusief ?
Ik heb het idee dat dit een site is van en voor vrouwen. De andere helft van de verslaafden is dan waarschijnlijk man, lijkt me. Kunnen die ook ergens heen met hun 'sores'? Of is het een kwestie van hier maar goed meelezen ? Alvast bedankt voor alle reacties.
Hallo Yang,
Deze site is voor vrouwen, omdat het ons probleem is dat we obsessief met 'hem' bezig zijn, en proberen hem te helpen en te 'redden' met onze dwangmatige 'liefde', en we moeten leren onze aandacht op onszelf te richten en aan onszelf te werken om gezond te kunnen worden.
Maar mannen kunnen natuurlijk ook een Norwoodgroep opzetten. Dat zou geweldig zijn! Achter in het boek van Robin Norwood én op mijn website vind je alle informatie hoe je dat kunt doen.
Verder zijn er ook CoDA groepen, voor mannen én vrouwen. Dat lijkt heel veel op een Norwoodgroep, en gaat over dezelfde problematiek.
(zie: www.codependents-anonymous.nl )
Groetjes, Anna
Deze site is voor vrouwen, omdat het ons probleem is dat we obsessief met 'hem' bezig zijn, en proberen hem te helpen en te 'redden' met onze dwangmatige 'liefde', en we moeten leren onze aandacht op onszelf te richten en aan onszelf te werken om gezond te kunnen worden.
Maar mannen kunnen natuurlijk ook een Norwoodgroep opzetten. Dat zou geweldig zijn! Achter in het boek van Robin Norwood én op mijn website vind je alle informatie hoe je dat kunt doen.
Verder zijn er ook CoDA groepen, voor mannen én vrouwen. Dat lijkt heel veel op een Norwoodgroep, en gaat over dezelfde problematiek.
(zie: www.codependents-anonymous.nl )
Groetjes, Anna
-
Erik
vrouwen exclusief
oeps, ik had net al een mailtje gestuurd met min of meer dezelfde vraag. En toen pas keek ik op het prikbord. Maar ik sluit me dus als man aan bij deze reactie. Want ook voor mij als man geldt dat ik me ten dienste stelde van mijn ex. Dat is nog maar recent hoor, dat ex, maar ik was wel altijd degene die vocht voor het behoud en herstel van de relatie. Mijn ex was daar nogal destructief in en na het lezen van wat artikelen heb ik in ieder geval besloten het maar te laten voor wat het is. Maar mocht zij onverwachts toch nog weer verleidelijk terug komen, dan kan ik me voorstellen dat ik weer voor de bijl ga.
Hallo Erik,
Ik denk: als je voor de bijl gaat dan is daar een reden voor, dan triggert ze waarschijnlijk iets in jou, dat betekent dat zij iemand is die jou in contact brengt of kan brengen met issues uit je verleden die je niet verwerkt hebt, traumatische ervaringen/herinneringen waar je geen contact mee hebt, maar die wel invloed hebben op hoe je situaties (emotioneel) ervaart en de keuzes die je maakt in je leven, dus het heeft wel macht over je leven. Door in zo'n relatie te kijken: wat voel ik nou precies? kun je in contact komen met die emoties en traumatische ervaringen uit je verleden, en kun je ze alsnog verwerken en integreren, zodat ze hun macht over je verliezen. Als je in een relatie of contact sterke emoties voelt betekent dit meestal dat er emoties uit je verleden getriggerd zijn, door iets wat zij/hij heeft gezegd, of haar/zijn toon, een oogopslag, het kan van alles zijn wat ons ineens terug doet zijn in ons verleden en die emoties doet herleven. Ingeborg Bosch ('De herontdekking van het ware zelf') zegt dat we dan in ons 'kindbewustzijn' schieten, en we reageren dan ook op een kindbewustzijn manier, niet hoe we zouden reageren vanuit ons volwassen bewustzijn. Het is belangrijk dit te weten en te snappen waar die pijnlijke emoties vandaan komen, zo kun je er op een heel andere manier over praten met je partner (als je die hebt). En dan kan er juist diepgang en waarachtig contact (intimiteit) ontstaan. Want bij de ander zit het precies zo.
Groetjes, Anna
Ik denk: als je voor de bijl gaat dan is daar een reden voor, dan triggert ze waarschijnlijk iets in jou, dat betekent dat zij iemand is die jou in contact brengt of kan brengen met issues uit je verleden die je niet verwerkt hebt, traumatische ervaringen/herinneringen waar je geen contact mee hebt, maar die wel invloed hebben op hoe je situaties (emotioneel) ervaart en de keuzes die je maakt in je leven, dus het heeft wel macht over je leven. Door in zo'n relatie te kijken: wat voel ik nou precies? kun je in contact komen met die emoties en traumatische ervaringen uit je verleden, en kun je ze alsnog verwerken en integreren, zodat ze hun macht over je verliezen. Als je in een relatie of contact sterke emoties voelt betekent dit meestal dat er emoties uit je verleden getriggerd zijn, door iets wat zij/hij heeft gezegd, of haar/zijn toon, een oogopslag, het kan van alles zijn wat ons ineens terug doet zijn in ons verleden en die emoties doet herleven. Ingeborg Bosch ('De herontdekking van het ware zelf') zegt dat we dan in ons 'kindbewustzijn' schieten, en we reageren dan ook op een kindbewustzijn manier, niet hoe we zouden reageren vanuit ons volwassen bewustzijn. Het is belangrijk dit te weten en te snappen waar die pijnlijke emoties vandaan komen, zo kun je er op een heel andere manier over praten met je partner (als je die hebt). En dan kan er juist diepgang en waarachtig contact (intimiteit) ontstaan. Want bij de ander zit het precies zo.
Groetjes, Anna
-
Erik
Hoi Anna,
Bedankt voor je antwoord, ik ben even op vakantie geweest, dus vandaar de wat late reactie.
Ik herken wel wat je zegt, maar ik word er ook een beetje moe van. Ik ben vanaf mijn 18de (ben nu 43) al bezig met mezelf. En idd, dat van dat kindbewustzijn had ik gelezen. Ik merk gewoon dat ik in een relatie bijna alles zal doen om de relatie in stand te houden, terwijl ik aan de andere kant toch ook weer merk dat ik in mijn reacties fel kan zijn, hoewel ze wel zeer rationeel zijn. Ik ben er heel goed in de "tekortkomingen" van de ander bloot te leggen. Terwijl ik me toch ook weer zeer kwetsbaar kan opstellen, mijn gevoel kan blootgeven. Dus gewoon op een niet verwijtende manier zeggen wat me dwarszit. Helaas kreeg ik daarop van mijn (helaas) ex-partner dan nog een trap na. En toch was dat voor mij dan weer geen reden een punt achter de relatie te zetten, omdat ik alles wat zij deed vergoeilijkte. Zij kon er tenslotte niets aan doen, dat zij is mishandeld in haar jeugd, ongewenst was, een vader heeft die alcoholist is.
En voor mezelf heb ik dat ook, ik kan er niets aan doen dat mijn ouders een slecht huwelijk hadden, mijn vader mijn moeder sloeg. En dan had ik nog geluk dat ik op 9-jarige leeftijd naar een internaat ging (op medisch advies) omdat de thuissituatie te slecht was.
Goed, toch iets geschreven wat hier misschien niet hoort. Sorry.
Maar wel jammer, ik ben op zoek geweest naar een CoDA-groep. Dichtstbijzijnde is in Amsterdam (woon zelf in Den Bosch) en dan nog engelstalig ook (althans, op een tijdstip dat ik het ook nog kan halen.)
Ik heb trouwens mijn ex ook nog op deze site gewezen, maar als ik al iets van haar hoor, dan is dat meestal nogal haatdragend en ook nog steeds (in mijn ogen dan) controlerend. Bijvoorbeeld dat ik niet met mensen uit "haar kring" mag praten over mijn gevoel, omdat ik daarmee mezelf belachelijk zou maken en tevens haar voor schut zetten.
Maar gelukkig kan ik nu, na twee maanden "single" weer een beetje meer afstand nemen, hoewel ik dus nog steeds voor de bijl zou gaan denk ik. Kortom, waarschijnlijk wel hopeloos verslaafd.
Bedankt voor je antwoord, ik ben even op vakantie geweest, dus vandaar de wat late reactie.
Ik herken wel wat je zegt, maar ik word er ook een beetje moe van. Ik ben vanaf mijn 18de (ben nu 43) al bezig met mezelf. En idd, dat van dat kindbewustzijn had ik gelezen. Ik merk gewoon dat ik in een relatie bijna alles zal doen om de relatie in stand te houden, terwijl ik aan de andere kant toch ook weer merk dat ik in mijn reacties fel kan zijn, hoewel ze wel zeer rationeel zijn. Ik ben er heel goed in de "tekortkomingen" van de ander bloot te leggen. Terwijl ik me toch ook weer zeer kwetsbaar kan opstellen, mijn gevoel kan blootgeven. Dus gewoon op een niet verwijtende manier zeggen wat me dwarszit. Helaas kreeg ik daarop van mijn (helaas) ex-partner dan nog een trap na. En toch was dat voor mij dan weer geen reden een punt achter de relatie te zetten, omdat ik alles wat zij deed vergoeilijkte. Zij kon er tenslotte niets aan doen, dat zij is mishandeld in haar jeugd, ongewenst was, een vader heeft die alcoholist is.
En voor mezelf heb ik dat ook, ik kan er niets aan doen dat mijn ouders een slecht huwelijk hadden, mijn vader mijn moeder sloeg. En dan had ik nog geluk dat ik op 9-jarige leeftijd naar een internaat ging (op medisch advies) omdat de thuissituatie te slecht was.
Goed, toch iets geschreven wat hier misschien niet hoort. Sorry.
Maar wel jammer, ik ben op zoek geweest naar een CoDA-groep. Dichtstbijzijnde is in Amsterdam (woon zelf in Den Bosch) en dan nog engelstalig ook (althans, op een tijdstip dat ik het ook nog kan halen.)
Ik heb trouwens mijn ex ook nog op deze site gewezen, maar als ik al iets van haar hoor, dan is dat meestal nogal haatdragend en ook nog steeds (in mijn ogen dan) controlerend. Bijvoorbeeld dat ik niet met mensen uit "haar kring" mag praten over mijn gevoel, omdat ik daarmee mezelf belachelijk zou maken en tevens haar voor schut zetten.
Maar gelukkig kan ik nu, na twee maanden "single" weer een beetje meer afstand nemen, hoewel ik dus nog steeds voor de bijl zou gaan denk ik. Kortom, waarschijnlijk wel hopeloos verslaafd.
Hallo Erik,
Misschien kun je bij www.twaalfstappen.nl nog andere groepen vinden die qua locatie en tijd beter geschikt zijn voor je, zoals Al Anon, ACA (adult children of alcoholics) of SLAA (sex and love addiction). Daar zul je waarschijnlijk ook de steun en herkenning kunnen vinden die je zoekt.
Verder wil ik je nog wijzen op een stuk dat ik net geplaatst heb bij 'Werken aan jezelf, volgens Anna' bij het forum Prikbord. Misschien heb je daar wat aan.
Groetjes, Anna
Misschien kun je bij www.twaalfstappen.nl nog andere groepen vinden die qua locatie en tijd beter geschikt zijn voor je, zoals Al Anon, ACA (adult children of alcoholics) of SLAA (sex and love addiction). Daar zul je waarschijnlijk ook de steun en herkenning kunnen vinden die je zoekt.
Verder wil ik je nog wijzen op een stuk dat ik net geplaatst heb bij 'Werken aan jezelf, volgens Anna' bij het forum Prikbord. Misschien heb je daar wat aan.
Groetjes, Anna
-
Erik
Ik heb het stuk over werken aan jezelf gelezen en zal dat nog wel een aantal keren (moeten) doen. Is wel een eye-opener, maar je mag van mij inderdaad ook wat conreter zijn in dingen. Ik herken het voorbeeld over niet begrepen worden door "moeders", maar hoe geef je dat gevoel dan een plaats?
Maar wederom, bedankt voor je antwoord.
Maar wederom, bedankt voor je antwoord.
Hallo Erik,
Het is belangrijk om in contact te komen met de pijn die je voelde als kind. Door jezelf te trainen alles bewust te voelen wat je voelt (en niets weg te drukken, of weg te rationaliseren, omdat bepaalde gevoelens niet goed of negatief zouden zijn of zo) ontwikkel je langzaamaan een manier van zijn waardoor je makkelijker in contact komt met gevoelens. Ik heb dit al vaker gezegd: ik doe dit zelf door iedere dag mijn dingen op te schrijven, en bij bepaalde dingen besteed ik daar echt veel aandacht aan, dan voel ik dat er meer aan de hand is en dat het meer aandacht vraagt. Dan komt zo'n 'onderwerp' in een periode van meerdere dagen (soms weken) steeds weer terug. Ik heb in de loop der jaren veel 'spontane regressies' gehad, die komen vanzelf op momenten dat ik er niet aan denk, bijv. als ik de afwas sta te doen (in mijn eentje), of als ik naar een film zit te kijken op tv (of naar Oprah), of als ik 's middags even op de bank lig te rusten. Bij zo'n spontane regressie zit ik ineens met heel mijn wezen in die situatie van vroeger, alsof ik het op dat moment beleef als kind (en voel wat ik toen voelde), maar tegelijk ook met mijn volwassen verstand, als een soort observator die meekijkt en als volwassene ziet wat er toen gebeurde, en dat is belangrijk, omdat je als kind dat onderscheidingsvermogen niet hebt om te beseffen hoe ziek en destructief het eigenlijk was wat je meemaakte, maar als volwassene kun je er met je volwassen ogen naar kijken en beseffen hoe erg dit was voor dat kind dat jij was, en op dat moment gebeurt er iets van binnen, dan komt er een soort 'klik' in je diepste wezen en dan vindt er een transformatie plaats, en dan komen ook de emoties, en dan bedoel ik niet de emoties die je als kind voelde in die situatie, maar een diep verdriet over het feit dat jij dit als kind hebt meegemaakt en alle gevolgen die dat gehad heeft, en nog dagelijks heeft op je leven en je hele manier van zijn (dit is een diep besef). Als je dát verdriet werkelijk kunt toelaten en huilen (dit is meestal heel intens en hevig) dan ben je bezig het een plaatsje te geven (zoals jij het noemt), en dan ga je in het vervolg steeds makkelijker herkennen wanneer dit trauma getriggerd wordt in situaties in je leven nu, en dan ben je bezig het te integreren, dus dan wordt je verleden werkelijk een deel van jouw hele persoonlijkheid (dan word je weer 'heel'), en niet meer iets dat weggestopt is in een donkere kelder waar je niet komen wilt. Door deze traumatische gevoelens te integreren, verliezen ze hun macht over je, en daarmee de mensen die ze triggeren, omdat je er dan niet meer tegen vecht om te voelen, je bent er dan bekend en vertrouwd mee, en als je het weer tegenkomt kun je zeggen: o ja dit is het sus en zo trauma, au! wat een rot gevoel! maar dit hoort bij MIJ en is niet iets wat die ander mij 'aandoet'.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt, maar als je nog meer vragen hebt stel ze dan gerust.
Groetjes, Anna
Het is belangrijk om in contact te komen met de pijn die je voelde als kind. Door jezelf te trainen alles bewust te voelen wat je voelt (en niets weg te drukken, of weg te rationaliseren, omdat bepaalde gevoelens niet goed of negatief zouden zijn of zo) ontwikkel je langzaamaan een manier van zijn waardoor je makkelijker in contact komt met gevoelens. Ik heb dit al vaker gezegd: ik doe dit zelf door iedere dag mijn dingen op te schrijven, en bij bepaalde dingen besteed ik daar echt veel aandacht aan, dan voel ik dat er meer aan de hand is en dat het meer aandacht vraagt. Dan komt zo'n 'onderwerp' in een periode van meerdere dagen (soms weken) steeds weer terug. Ik heb in de loop der jaren veel 'spontane regressies' gehad, die komen vanzelf op momenten dat ik er niet aan denk, bijv. als ik de afwas sta te doen (in mijn eentje), of als ik naar een film zit te kijken op tv (of naar Oprah), of als ik 's middags even op de bank lig te rusten. Bij zo'n spontane regressie zit ik ineens met heel mijn wezen in die situatie van vroeger, alsof ik het op dat moment beleef als kind (en voel wat ik toen voelde), maar tegelijk ook met mijn volwassen verstand, als een soort observator die meekijkt en als volwassene ziet wat er toen gebeurde, en dat is belangrijk, omdat je als kind dat onderscheidingsvermogen niet hebt om te beseffen hoe ziek en destructief het eigenlijk was wat je meemaakte, maar als volwassene kun je er met je volwassen ogen naar kijken en beseffen hoe erg dit was voor dat kind dat jij was, en op dat moment gebeurt er iets van binnen, dan komt er een soort 'klik' in je diepste wezen en dan vindt er een transformatie plaats, en dan komen ook de emoties, en dan bedoel ik niet de emoties die je als kind voelde in die situatie, maar een diep verdriet over het feit dat jij dit als kind hebt meegemaakt en alle gevolgen die dat gehad heeft, en nog dagelijks heeft op je leven en je hele manier van zijn (dit is een diep besef). Als je dát verdriet werkelijk kunt toelaten en huilen (dit is meestal heel intens en hevig) dan ben je bezig het een plaatsje te geven (zoals jij het noemt), en dan ga je in het vervolg steeds makkelijker herkennen wanneer dit trauma getriggerd wordt in situaties in je leven nu, en dan ben je bezig het te integreren, dus dan wordt je verleden werkelijk een deel van jouw hele persoonlijkheid (dan word je weer 'heel'), en niet meer iets dat weggestopt is in een donkere kelder waar je niet komen wilt. Door deze traumatische gevoelens te integreren, verliezen ze hun macht over je, en daarmee de mensen die ze triggeren, omdat je er dan niet meer tegen vecht om te voelen, je bent er dan bekend en vertrouwd mee, en als je het weer tegenkomt kun je zeggen: o ja dit is het sus en zo trauma, au! wat een rot gevoel! maar dit hoort bij MIJ en is niet iets wat die ander mij 'aandoet'.
Ik hoop dat je hier iets aan hebt, maar als je nog meer vragen hebt stel ze dan gerust.
Groetjes, Anna
Hier wou ik nog iets over zeggen: dit laatste is heel belangrijk omdat je daardoor ZELF verantwoordelijkheid kunt nemen voor je gevoelens, en dat is een heel belangrijk ingrediënt in een relatie, dus dat je niet meer de ander de schuld geeft van de pijnlijke emoties die je ervaart in de relatie, en daardoor kan er ook intimiteit ontstaan. Zolang je de ander dingen verwijt en niet accepteert zoals hij/zij is, kan er geen intimiteit ontstaan (veiligheid en vertrouwen).Anna schreef:Door deze traumatische gevoelens te integreren, verliezen ze hun macht over je, en daarmee de mensen die ze triggeren, omdat je er dan niet meer tegen vecht om te voelen, je bent er dan bekend en vertrouwd mee, en als je het weer tegenkomt kun je zeggen: o ja dit is het sus en zo trauma, au! wat een rot gevoel! maar dit hoort bij MIJ en is niet iets wat die ander mij 'aandoet'.
Anna
-
Erik
Nou, dank je wel, ik was nog niet op helft van je antwoord, toen ik spontaan in janken uitbarstte. Terwijl ik dit tiep, ebt het nog een beetje na.
Ik was al begonnen met een soort "gevoels"dagboek, dus daar schrijf ik de bijbehorende gevoelens wel in op. Morgen hoop ik toch bij een CoDAgroep terecht te komen.
Ik wilde alleen nog wel een vraagje kwijt, over de definitie van relatieverslaving, daar waar staat dat je op mannen valt die emotioneel beschadigd zijn. Kan daar niet vrouwen of mannen van gemaakt worden?
(zie ook mijn eerste reactie en die van Yang) En ik neem aan dat wel meer mannen in hetzelfde schuitje zitten. En dat van dat emotioneel beschadigd zijn klopt natuurlijk, maar ik voel me in dit verband zeg maar meer "de vrouw". Ik ben geen alcoholverslaafde, verlies niet de genegenheid voor mijn vriendin (integendeel), maar laat mij bijvoorbeeld meer emotioneel mishandelen om toch de relatie maar in stand te kunnen houden.
Ik was al begonnen met een soort "gevoels"dagboek, dus daar schrijf ik de bijbehorende gevoelens wel in op. Morgen hoop ik toch bij een CoDAgroep terecht te komen.
Ik wilde alleen nog wel een vraagje kwijt, over de definitie van relatieverslaving, daar waar staat dat je op mannen valt die emotioneel beschadigd zijn. Kan daar niet vrouwen of mannen van gemaakt worden?
(zie ook mijn eerste reactie en die van Yang) En ik neem aan dat wel meer mannen in hetzelfde schuitje zitten. En dat van dat emotioneel beschadigd zijn klopt natuurlijk, maar ik voel me in dit verband zeg maar meer "de vrouw". Ik ben geen alcoholverslaafde, verlies niet de genegenheid voor mijn vriendin (integendeel), maar laat mij bijvoorbeeld meer emotioneel mishandelen om toch de relatie maar in stand te kunnen houden.
Hartstikke goed! Goed ook dat je huilt, dat is heel belangrijk! Veel mensen kunnen niet huilen, hebben geleerd dat huilen niet oké is (mannen nog veel meer dan vrouwen) of aanstellerij, maar het is juist belangrijk om te huilen zodat die spanningen eruit kunnen, als je die negatieve energie vasthoudt word je er ziek van.Erik schreef:Nou, dank je wel, ik was nog niet op helft van je antwoord, toen ik spontaan in janken uitbarstte. Terwijl ik dit tiep, ebt het nog een beetje na.
Ik was al begonnen met een soort "gevoels"dagboek, dus daar schrijf ik de bijbehorende gevoelens wel in op.
Ik hoop dat het goed uitpakt voor je!Erik schreef:Morgen hoop ik toch bij een CoDAgroep terecht te komen.
Deze website is voor 'Norwood-vrouwen' en is gebaseerd op de boeken van Robin Norwood over relatieverslaafde VROUWEN ("WOMEN who love too much") (Ik zeg ook wel dat wij Norwood-vrouwen vallen op mannen en/of vrouwen die emotioneel beschadigd zijn, maar dan is de 'we' nog steeds: wij vrouwen).Erik schreef:Ik wilde alleen nog wel een vraagje kwijt, over de definitie van relatieverslaving, daar waar staat dat je op mannen valt die emotioneel beschadigd zijn. Kan daar niet vrouwen of mannen van gemaakt worden?
Je hoeft niet alcoholist te zijn, voor relatieverslaafde vrouwen gaat het om de emotionele onbereikbaarheid van de mannen waar wij op vallen. Het gaat om de ongezonde gedragspatronen, de ongezonde manier van omgaan met emoties die zowel mannen als vrouwen hebben ontwikkeld in een disfunctioneel gezin (waarin ook op een ongezonde manier met emoties werd omgegaan). Dat je je herkent in de vrouwenrol in het boek is niet zo vreemd, want het gaat om beschadigde mensen die elkaar aantrekken, beschadigde vrouwen die zich aangetrokken voelen tot beschadigde mannen en omgekeerd, die beiden ongezonde manieren van omgaan met zichzelf en hun emoties hebben aangeleerd. De onderliggende aandoening is 'codependency' (die ontstaat als gevolg van emotionele mishandeling in de jeugd) wat inhoudt: geen gezonde eigenwaarde of zelfrespect, geen gezonde grenzen (anderen over je grenzen laten gaan, zelf over je eigen grenzen gaan en over de grenzen van anderen gaan), emotioneel niet op eigen benen kunnen staan, geen verantwoordelijkheid kunnen nemen voor je eigen gevoelens en behoeften en je eigen leven, maar wel die van anderen naar je toetrekken, een verdraaid beeld van de werkelijkheid hebben, met je hoofd in een droom leven van hoe het volgens jou zou kunnen zijn, en niet kunnen zien hoe het werkelijk is, of wie HIJ of ZIJ werkelijk is, voortdurend je eigen innerlijke (onverwerkte) pijn op de ander projecteren en daar de schuld ervan leggen, en door je eigen ongezonde patronen mensen aantrekken met diezelfde ongezonde patronen.Erik schreef: (zie ook mijn eerste reactie en die van Yang) En ik neem aan dat wel meer mannen in hetzelfde schuitje zitten. En dat van dat emotioneel beschadigd zijn klopt natuurlijk, maar ik voel me in dit verband zeg maar meer "de vrouw". Ik ben geen alcoholverslaafde, verlies niet de genegenheid voor mijn vriendin (integendeel), maar laat mij bijvoorbeeld meer emotioneel mishandelen om toch de relatie maar in stand te kunnen houden.
Groetjes, Anna
PS. Ik wou hiermee zeggen dat wij 'Norwood-vrouwen' en 'Norwood-mannen' (de mannen die wij aantrekken) niet zoveel van elkaar verschillen. We hebben dezelfde disfunctionele achtergrond en hebben dezelfde ongezonde patronen aangeleerd, een destructieve manier van omgaan met onszelf, onze emoties en onze gevoelens en behoeften. We kunnen pas een gezonde relatie met iemand opbouwen als we onze eigen ongezonde patronen hebben overwonnen, of in elk geval een gezondere manier van omgaan met onze gevoelens en behoeften hebben ontwikkeld. In feite is degene die we aantrekken een spiegel voor ons eigen innerlijk (hoe ver we zijn in onze ontwikkeling om die ongezonde patronen te overwinnen).
Groetjes, Anna
Groetjes, Anna
-
Erik
Bedankt voor je uitgebreide antwoord.
Ik had gisteren, als gevolg van een slapeloze nacht, bijna letterlijk en figuurlijk de trein gemist, maar ben dus toch bij de CoDAgroep terecht gekomen. Een "feest van herkenning" mag ik wel zeggen.
Een niet veroordelende sfeer en mensen die mijn verhaal begrepen. (wat kan het toch fijn zijn begrepen te worden). Ook mooi om te zien dat er mensen zijn waarvan je alleen in hun gedrag al merkt dat ze (weer) stevig in hun schoenen staan. Wel even slikken als je hoort dat dat jaren geduurd heeft en dat het hier om een "ziekte" gaat waar je verder waarschijnlijk de rest van je leven aan zult moeten blijven werken. Hoewel dat aan de andere kant ook weer heel mooi is.
Overigens ook nog bedankt voor de suggestie van de SLAA, want daar ga ik deze week ook nog kijken, is toch dichterbij én in het nederlands.
Bij deze zowel jij als alle anderen bedankt voor deze mogelijkheden en aan allen die dit lezen ook heel veel sterkte en geluk gewenst.
Ik had gisteren, als gevolg van een slapeloze nacht, bijna letterlijk en figuurlijk de trein gemist, maar ben dus toch bij de CoDAgroep terecht gekomen. Een "feest van herkenning" mag ik wel zeggen.
Een niet veroordelende sfeer en mensen die mijn verhaal begrepen. (wat kan het toch fijn zijn begrepen te worden). Ook mooi om te zien dat er mensen zijn waarvan je alleen in hun gedrag al merkt dat ze (weer) stevig in hun schoenen staan. Wel even slikken als je hoort dat dat jaren geduurd heeft en dat het hier om een "ziekte" gaat waar je verder waarschijnlijk de rest van je leven aan zult moeten blijven werken. Hoewel dat aan de andere kant ook weer heel mooi is.
Overigens ook nog bedankt voor de suggestie van de SLAA, want daar ga ik deze week ook nog kijken, is toch dichterbij én in het nederlands.
Bij deze zowel jij als alle anderen bedankt voor deze mogelijkheden en aan allen die dit lezen ook heel veel sterkte en geluk gewenst.
-
erik
oeps, ik vergeet wat te vragen. Ik ben in dit proces erg onervaren, ben momenteel zelfs zo onzeker dat ik bij elke stap die ik zet mezelf afvraag of ik wel goed doe. Ben helemaal uit balans om het maar zo te zeggen.
Maar de vraag is of ik er goed aan zou doen om mijn ex deelgenote te maken van deze vragen en antwoorden door dit bijvoorbeeld door te mailen. Evenals het stuk "werken aan jezelf".
Ik vraag het me af omdat ik me dan toch weer op haar en tot haar richt en omdat ik dan misschien weer blijk geef helemaal geen respect te hebben voor de fase waarin zij zit, misschien heeft ze wel helemaal geen behoefte aan dit soort "inmengingen" van mijn kant.
Maar de vraag is of ik er goed aan zou doen om mijn ex deelgenote te maken van deze vragen en antwoorden door dit bijvoorbeeld door te mailen. Evenals het stuk "werken aan jezelf".
Ik vraag het me af omdat ik me dan toch weer op haar en tot haar richt en omdat ik dan misschien weer blijk geef helemaal geen respect te hebben voor de fase waarin zij zit, misschien heeft ze wel helemaal geen behoefte aan dit soort "inmengingen" van mijn kant.
-
Hannah
Hallo Erik, ik heb de berichten hierboven met aandacht gelezen. Ik ben zelf deelgenoot aan het besloten forum en schrijf daar over mijn eigen proces. Dat doe ik hier dus daarom niet. Ik wilde toch graag reageren omdat het voor mij als vrouw erg fijn is om te lezen dat er ook mannen zijn die zich verdiepen in de ongezonde patronen en graag op een gezonde manier met zichzelf en anderen om willen gaan. Dank je wel hoor, voor je openhartigheid en heel veel succes in de groep(en) waar je aan deelneemt. groeten van Johannah