Ook even voorstellen....
Ook even voorstellen....
Potverdorie!!! Ben ik ook relatieverslaafd??? Ik ben 46, heb twee pubers en zit momenteel in mijn derde relatie, we wonen niet samen, ik ben helemaal de weg kwijt! Eigenlijk zouden wij over 4 weken op vakantie gaan en zijn we nu op het punt beland waarin wij in dubio zitten om nog samen te gaan. Deze man is heel erg goed voor mij in de zin van: uitjes organiseren, lekker naar de sauna, uit eten. In het begin kon ik mijn onzekerheden met hem bepraten en was hij ook lief voor mij. Als ik met hem samen ben voel ik mij compleet! De hele dag klitten wij aan elkaar en dat voelt zo heerlijk!! Naderhand kregen wij steeds meer ruzie over kleine zaken (gek genoeg elke keer aan het einde van de maand…..ja maar schat misschien heb jij wel last van jouw menstruatie???) en werd hij naar mij toe steeds ongevoeliger. Hij zegt van niet (ik weer twijfel, ja hij vraagt de laatste tijd wel meer aan mij of hij iets voor mij kan doen). Vervolg is dat ik mij nog waardelozer voel omdat ik dat dus niet genoeg heb opgemerkt blijkbaar (ik zeg natuurlijk weer sorry). Hij vind dat ik te veel praat. Dat ik praat (hij zegt zeurt) over dingen die niet belangrijk zijn (in zijn ogen). Belangrijk vind hij het om plezier te hebben in het leven en leuke dingen doen (tjonge je hebt helemaal gelijk!). Waar hij wel over wil praten zijn zaken zoals gezondheid van ons en de kinderen. Waar maak ik mij toch druk over……..Hij gokt…..te veel in mijn ogen en ik vind dat allemaal prima! Ik schiet geld voor…..maar ik krijg het direct weer cash terug……Is het zo raar als ik zeg dat ik het heel vervelend vind als hij tijdens het eten zit te bellen? Hij zegt: voor mij gelden andere regels, ik sta boven jouw kinderen! Na mijn opmerking over dat bellen: ‘ik vind dat echt niet leuk dat je zit te bellen’ gaf hij een klote opmerking terug en heb ik mijn mond gehouden omdat de kinderen er bij waren. Toen de kinderen weg waren ging ik naar hem toe en vroeg aan hem: ‘wat was dat nou net’??? Hij flipte......laptop werd aan de kant geslingerd en begon te tieren van hier tot Tokio. Met veel bombarie liep hij van mij weg en zei: ‘ik ga naar huis’. Ik ben dan, volgens hem, op dat moment aan het zeuren! Kleine onbelangrijke zaken die het belang van het praten niet waard zijn, uiteraard ook weer in zijn ogen! Ik zit niet lekker in mijn vel en wij hadden besloten dat wij elkaar een weekend niet zouden zien. Even rust en geen geruzie, met een dagboek bezig zijn, gesprek met de psychiater organiseren en de Hogere Macht aanspreken voor steun, kracht, rust en honderdduizend andere zaken. Ik dacht: ‘ik bel mijn vriendin om even naar de stad te gaan en een borrel te gaan drinken! Foute boel natuurlijk! Hij snapt er ‘geen reet van’ dat ik rust wilde hebben en toch besloot mevrouw (zo zei hij dat) om naar de stad te gaan!!!??? Hij mag mijn vriendin niet. Hij vind het verschrikkelijk dat zij mij soms smst om te gaan stappen (ze weet toch dat wij in het weekend bij elkaar zijn???). Zij moet van hem vragen: 'hebben JULLIE zin om te gaan stappen en hij wil dat ik haar daarmee confronteer. Deze laatste regel vind ik een beetje eng om op te schrijven want ik ben een beetje bang voor jullie reacties. Dat jullie zeggen: dat is erg egoistisch van je om dat niet met haar te bespreken want dat is ook niet leuk voor hem. Het gaat ook om hem en zijn gevoelens, dus spreek haar er op aan! Hij is van mening dat, als ik alleen met haar ga stappen, het niet goed is voor onze relatie! Ik moet huilen en ben in de war! Misschien ben ik echt zo’n vreselijk mens en een relatie niet waard! Ik schaam mij voor de laatste regel want ik weet dat ik dat niet moet denken…..maar toch!!! Ik heb berichten in zijn inbox gelezen, daarin kwam ik een gesprek tegen van hem met een dame die hij via internet heeft leren kennen (berichten van tijdens onze relatie waarin hij haar tel.nr. vraagt en zijn e-mailadres geeft voor foto’s van haar). Hij zegt van niets te weten, hoe heet ze zeg je, en dat hij internet niet vertrouwd. Hij zweert op zijn ouders dat hij niets heeft gedaan of gebeld of gesmst met andere dames tijdens onze relatie. Ik ben erg geneigd om hem te geloven…….dat kan toch niet…..zoiets doet hij niet…….ik weer twijfel (heb het vast niet goed gelezen)……of dan toch…..zoals de waard is vertrouwd hij zijn gasten??? Ik moet nu even lachen om mijzelf! Ik moet dringend in therapie!!!! Mijn gevoel te voelen is iets wat ik niet geleerd heb. Stel je voor dat ik een wereldvent aan de ‘kant zet’ en dat die kronkels echt in mijn hoofd zitten???Het duizelt in mijn hoofd en mijn binnenste zegt mij: ‘ga lekker met jezelf aan de gang, ga in je dagboek schrijven, ga lekker in bad en probeer te genieten!! Dank voor het lezen en dank voor het nemen van de moeite om te reageren!
Alles komt goed!!!
Nog even......
Gek is dat.......de afgelopen dagen heb ik tal van mensen willen bellen voor ondersteuning. Op één persoon na heb ik niemand kunnen bereiken. Ook hier....ik zat vanmiddag echt omhoog en dacht: iemand moet mij helpen!!!!!! Ik moet nu lachen......ik mag het zelf doen! En dat kan ik! De afgelopen weken dacht ik, er hangt een hele enge sfeer in huis, misschien moet ik een speciaal iemand laten komen om die nare sfeer in mijn huis weg te halen. Vanmiddag zei hij tegen mij: misschien moeten we andere afspraken maken met jouw kinderen want ze zijn hier wel heel vaak en dat is te druk voor mij! Ik heb niet echt een moment met jou alleen!!! Ok.....dat moest even zakken hoor! Hij wil dat ik ga kiezen tussen hem en mijn kinderen.....dat nooit!!! Het is klaar, ik heb de knoop doorgehakt en nu een manier moeten zien te vinden om los te blijven van hem. Dat gaat lukken, dat weet ik zeker. Ik heb nu al het gevoel dat ik mijn leven weer terug heb. Al die heerlijke momenten van intiem samen zijn ga ik missen maar dat andere nog veel meer niet. En weet je......ik zit aan een wit wijntje wat zaken door te lezen over narcisme.....pffffff!!! Ineens realiseer ik mij dat de sfeer in huis veranderd is, deze is weer rustig en sereen.........WOW!!!!
Liefs
Monique
Liefs
Monique
Alles komt goed!!!
Welkom Monique. Bedankt voor het delen van je verhaal. Als je werkelijk relatieverslaafd bent komt het niet vanzelf goed. Dan is het hard werken, maar dat ben je waard. En je kunt het niet in je eentje. Stap 1 van het herstelplan van Robin Norwood is: Zoek hulp.
Ik raad je aan het boek 'Als hij maar gelukkig is' van Robin Norwood te gaan lezen, en het herstelplan te gaan volgen, hoofdstuk 10 in dat boek, 'De weg naar herstel'.
Succes en veel sterkte!
Anna
Ik raad je aan het boek 'Als hij maar gelukkig is' van Robin Norwood te gaan lezen, en het herstelplan te gaan volgen, hoofdstuk 10 in dat boek, 'De weg naar herstel'.
Succes en veel sterkte!
Anna
Heel moedig om je verhaal te schrijven Monica. Ik herken er zóveel in. Al die onzekerheid over jezelf... het is slopend!
Ook de voorbeelden die je noemt; ik ben van mening dat een man rekening mag houden met je gevoelens en respect kan opbrengen voor jouw zienswijzen! Hetgeen viceversa zo hoort te zijn.
Ik hoop dat je stevig in je schoenen staat en geen spijt krijgt van je stap om hem uit je leven te bannen.
Zélf ben ik nog niet zo ver. Ik heb vandaag een laatste hand toegestoken naar mijn vriend: relatietherapie en anders is het finito. Ik vind het vreselijk om te moeten zeggen, maar ik zie hem als een getraumatiseerd iemand. Ik kán hem domweg nog niet loslaten. Tegelijk... weet ik dat dit mijn grote valkuil is. Hij moet toch nog gered worden en wel door mij, begrijp je? De andere kant is inmiddels ook waar: ik ben zélf in nood gekomen. Ik ben degene die hulp moet zoeken.
Stikvol verdriet ben ik. Idd, het begint zo mooi (ik kan er een boek over schrijven en overweeg dat ook) en later kijkt zo iemand je aan
met grote vraagtekenogen. Op het graf - op de begraafplaats van mijn ouders heeft hij beloofd voor me te zullen zorgen....
Maar toen puntje bij paaltje kwam gaf hij niet thuis. Het is weerzinwekkend!
Kom je nog eens vertellen hier of jij je goed voelt bij je beslissing??
Sterkte!!
Ook de voorbeelden die je noemt; ik ben van mening dat een man rekening mag houden met je gevoelens en respect kan opbrengen voor jouw zienswijzen! Hetgeen viceversa zo hoort te zijn.
Ik hoop dat je stevig in je schoenen staat en geen spijt krijgt van je stap om hem uit je leven te bannen.
Zélf ben ik nog niet zo ver. Ik heb vandaag een laatste hand toegestoken naar mijn vriend: relatietherapie en anders is het finito. Ik vind het vreselijk om te moeten zeggen, maar ik zie hem als een getraumatiseerd iemand. Ik kán hem domweg nog niet loslaten. Tegelijk... weet ik dat dit mijn grote valkuil is. Hij moet toch nog gered worden en wel door mij, begrijp je? De andere kant is inmiddels ook waar: ik ben zélf in nood gekomen. Ik ben degene die hulp moet zoeken.
Stikvol verdriet ben ik. Idd, het begint zo mooi (ik kan er een boek over schrijven en overweeg dat ook) en later kijkt zo iemand je aan
met grote vraagtekenogen. Op het graf - op de begraafplaats van mijn ouders heeft hij beloofd voor me te zullen zorgen....
Maar toen puntje bij paaltje kwam gaf hij niet thuis. Het is weerzinwekkend!
Kom je nog eens vertellen hier of jij je goed voelt bij je beslissing??
Sterkte!!